Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

952/2007 Α.Π


Χ.Τ.

Αριθμός 952/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαµπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασηµακοπούλου, Χαράλαµπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτροµάνο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστηµά του, στις 29 Ιανουαρίου 2007, µε την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: [ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΜΗΤΕΡΑΣ], εν διαστάσει συζύγου [ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΑΤΕΡΑ], κατοίκου ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, για τον εαυτό της ατοµικά και ως ασκούσα τη γονική μέριμνα της ανήλικης θυγατέρας της [ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΑΙΔΙΟΥ], η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Περγαντή.
Του αναιρεσιβλήτου: [ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΑΤΕΡΑ], κατοίκου ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Αυγερινού Παρασκευόπουλου.
Η ένδικη διαφορά άρχισε µε τις από 23-3-2004 και 8-7-2004 αντίθετες αγωγές των ανωτέρω διαδίκων που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις 10235/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 800/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα µε την από 9-5-2006 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 18-1-2007 έκθεσή της, µε την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς το αναφερόμενο στο σκεπτικό κεφάλαιο αυτής, που αφορά την καταψήφιση της αναιρεσείουσας σε καταβολή στον αναιρεσίβλητο διατροφής για την ανήλικο θυγατέρα των διαδίκων [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], κατά παραδοχή του τρίτου λόγου αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Από το συνδυασµό των διατάξεων των άρθρων 1511 και 681 Γ παρ. 3 εδ. α' και 4 εδ. α ', δ' και ε' Κ.Πολ.Δικ., προκύπτει ότι το δικαστήριο, προκειμένου επί διακοπής της συμβιώσεως των συζύγων, να ρυθμίσει τη γονική μέριμνα, πρέπει να ζητεί και να συνεκτιμά και τη γνώμη του τέκνου, εφόσον κρίνει ότι έχει την απαιτούμενη ωριμότητα, ότι δηλαδή έχει την ικανότητα να αντιληφθεί το συμφέρον του, για την κρίση του δε αυτή ως προς την ύπαρξη ή µη τέτοιας ωριμότητας, που σχηματίζεται από την ελεύθερη εκτίμηση των αποδείξεων, ούτε ειδική αιτιολογία απαιτείται. ούτε αναιρετικός έλεγχος επιτρέπεται, αφού αυτή αποτελεί εκτίμηση πραγματικού γεγονότος κατ’ άρθρο 561 Κ.Πολ.Δικ. Ενώ εξ άλλου μόνη η ηλικία του τέκνου δεν αποδεικνύει και την ωριμότητα ή ανωριμότητα του. Η δε συνεκτίμηση από το Δικαστήριο της γνώμης του τέκνου δεν αποτελεί ίδιο αποδεικτικό μέσο, αλλά πρέπει να διαλαμβάνεται στην απόφαση, γιατί συνιστά μέρος της αιτιολογίας αυτής. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο σχημάτισε το αποδεικτικό του πόρισμα από τα αναφερόμενα σε αυτή αποδεικτικά μέσα, τα οποία έλαβε υπόψη, άλλα προς άμεση απόδειξη και άλλα προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, καθώς επίσης και από την ακρόαση από µέλος του δικαστηρίου των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων. Η αληθινή έννοια της αναφοράς αυτής, που συνάγεται και από το διαχωρισμό των αποδεικτικών μέσων, που ελήφθησαν υπόψη άλλα προς άμεση και άλλα προς έμμεση απόδειξη, από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την ακρόαση απ' τον εισηγητή των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων, ως ίδιο αποδεικτικό μέσο. Αναφέρει δε αυτήν (ακρόαση) και την περί αυτής κρίση του Εισηγητή στην προσβαλλόμενη απόφαση, ως μέρος της αιτιολογίας της που πρέπει να διαλαμβάνεται σε αυτή σύμφωνα µε την έννοια των προαναφερόμενων διατάξεων. Επομένως η προβαλλόμενη µε τον δεύτερο (κατά το δεύτερο μέρος του) λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δικ. αιτίαση, ότι η αναφορά στην προσβαλλόμενη απόφαση της ακρόασης από τον εισηγητή Δικαστή των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων [ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΑΙΔΙΩΝ] και της γνώμης που εξέφρασαν τα ανήλικα αυτά, χωρίς να βεβαιώνεται ότι η ηλικίας 9 ετών περίπου [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] έχει την απαιτούμενη ωριμότητα, αποτελεί λήψη υπόψη µη επιτρεπομένου από το νόμο αποδεικτικού μέσου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1510, 1511, 1512,1514 του ΑΚ συνάγεται ότι η γονική μέριμνα, η οποία περιλαμβάνει την επιμέλεια του προσώπου του τέκνου, την διοίκηση της περιουσίας του και την εκπροσώπηση του σε κάθε υπόθεση ή δικαιοπραξία ή δίκη, ασκείται από τους γονείς του. Είναι δε έννοια ευρύτερη της επιμέλειας, η οποία (επιμέλεια) περιλαμβάνει την ανατροφή, την επίβλεψη, την μόρφωση και την εκπαίδευση του τέκνου, καθώς και τον προσδιορισμό του τόπου της διαμονής του. Στην περίπτωση όμως διακοπής της συζυγικής συμβιώσεως, όταν ανατρέπονται πλέον οι συνθήκες της ζωής της οικογένειας, καταργείται ο συζυγικός οίκος δημιουργείται χωριστή εγκατάσταση του καθενός από τους γονείς και ανακύπτει θέμα της διαμονής των ανηλίκων τέκνων πλησίον του πατέρα ή της μητέρας τους, η ρύθμιση της γονικής μέριμνας αυτών γίνεται από το δικαστήριο. Ως κατευθυντήρια γραμμή για την άσκηση της γονικής μέριμνας, στην περίπτωση διαφωνίας ετών γονέων των τέκνων και της προσφυγής τους στο δικαστήριο, αλλά και πυρήνας για τον προσδιορισμό της ασκήσεως της γονικής μέριμνας του ανηλίκου είναι το αληθινό συμφέρον του τέκνου, που αποσκοπεί στην ανάπτυξη του ανηλίκου σε µία ανεξάρτητη και υπεύθυνη προσωπικότητα. Για την εξειδίκευση της αοριστίας αυτής νομικής έννοιας δεν παρέχονται από τον νομοθέτη εκ των προτέρων σταθερά προσδιοριστικά στοιχία πέραν από το επιβαλλόμενο στον δικαστή καθήκον να σεβασθεί την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μην κάνει διακρίσεις εξαιτίας του φύλου, της κοινωνικής προέλευσης ή της περιουσιακής - οικονομικής κατάστασής τους. Η μικρή ηλικία του ανηλίκου τέκνου και το φύλο του δεν αποτελούν κυρίαρχοι κατά νόμο, στοιχείο για το προσδιορισμό του συμφέροντος του ανηλίκου αναφορικά µε την ανάθεση της γονικής μέριμνας στον ένα ή τον άλλο από τους γονείς του, γιατί η άποψη ότι η γονική μέριμνα των µμικρής ηλικίας τέκνων πρέπει να ανατίθεται στη μητέρα τους λόγω του ότι έχουν ανάγκη της μητρικής στοργής και ιδιαίτερων περιποιήσεων, εξακολουθεί να ισχύει, κατά τις νεώτερες ιατρικές παιδαγωγικές και ψυχολογικές έρευνες, µόνο για την νηπιακή ηλικία, για την οποία αναγνωρίζεται σαφής βιοκοινωνική υπεροχή στη μητέρα, ενώ για το μεταγενέστερο χρόνο αναγνωρίζεται ο σοβαρός ρόλος του πατέρα στην όλη διαμόρφωση των διαπροσωπικών σχέσεων του τέκνου. Στην δικαστική συνεπώς κρίση καταλείπεται ευρύ πεδίο ώστε, αφού ληφθούν υπόψη, όλες ΟΙ σχέσεις και οι περιστάσεις, να καταλήξει σε ρύθμιση τέτοια, που να εξυπηρετείται καλύτερα το συμφέρον του ανηλίκου τέκνου. Κρίσιμα προς τούτο στοιχεία είναι, μεταξύ άλλων, η καταλληλότητα του ή των γονέων για την ανάληψη του έργου της διαπαιδαγωγήσεως και της περιθάλψεως του ανηλίκου τέκνου, και οι έως τότε δεσμοί του τέκνου µε τους γονείς και αδελφούς του. Για το σκοπό τούτο λαμβάνεται υπόψη η προσωπικότητα και η παιδαγωγική καταλληλότητα του κάθε γονέα και συνεκτιμώνται οι συνθήκες κατοικίας και η οικονομική κατάσταση τούτων. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δικάζοντας έφεση του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της υπ' αριθ. 10235/2005 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, µε την οποία είχαν γίνει δεκτές, κατά ένα μέρος αντίθετες αγωγές των διαδίκων και είχε ανατεθεί η αποκλειστική άσκηση της γονικής μέριμνας της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων, [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] στην αναιρεσείουσα μητέρα της και η αποκλειστική άσκηση της γονικής μέριμνας της ανήλικης θυγατέρας των διαδίκων [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], στον αναιρεσίβλητο πατέρα της, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: Οι ενήλικοι διάδικοι τέλεσαν μεταξύ τους, νόμιμο γάμο, από τον οποίο γάμο απόκτησαν δύο τέκνα, και συγκεκριμένα τη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], ηλικίας κατά το χρόνο ασκήσεως των δύο αντιθέτων αγωγών 12 ετών και σήμερα 14 ετών περίπου και την [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], ηλικίας κατά τον προαναφερόμενο χρόνο 7 ετών και σήμερα 9 ετών περίπου. Τα πρώτα χρόνια εργάζονταν μόνον ο εκκαλών-εναγόμενος-ενάγων, (ήδη αναιρεσίβλητος) ως οδηγός ιδιόκτητου δημοσίας χρήσεως επιβατηγού αυτοκινήτου (ΤΑΧΙ), ενώ η εφεσίβλητος - ενάγουσα ­εναγοµένη (ήδη αναιρεσείουσα) ασχολούνταν αποκλειστικά µε τη φροντίδα της κατοικίας τους και µε την ανατροφή των προαναφερομένων ανηλίκων τέκνων τους. Από το έτος 2000 και μετέπειτα άρχισε να εργάζεται και η εφεσίβλητος - ενάγουσα ­εναγόμενη, αρχικά σε διάφορα καταστήματα και στη συνέχεια σε μεσιτικό γραφείο. Η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων δεν εξελίχθηκε ομαλά και διασπάσθηκε οριστικά, στις αρχές Ιανουαρίου του έτους 2004, µε την αποχώρηση του αναιρεσιβλήτου από τη συζυγική τους κατοικία. Από τα τέκνα των διαδίκων η [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] επέλεξε να ακολουθήσει τον πατέρα της, µε τη σύμφωνη γνώμη και της μητέρας της, ενώ η [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] αρχικά επέλεξε, να ακολουθήσει τη μητέρα της µε την οποία και διαμένει μέχρι και σήμερα. Αρχικά ο αναιρεσίβλητος εγκαταστάθηκε για λίγο χρονικό διάστημα στην κατοικία της αδελφής του και ακολούθως προέβη στη μίσθωση άλλης κατοικίας στην Περαία του Νομού Θεσσαλονίκης, και συγκεκριμένα επί της οδού χχχχχχχχχχχχ, στην οποία και διαμένει µε την ανήλικη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] και την αδελφή του. Η αναιρεσείουσα παρέμεινε αρχικά στη συζυγική τους κατοικία µε την ανήλικη θυγατέρα τους [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], στη συνέχεια όμως μίσθωσε άλλο διαμέρισμα στην Περαία του Νομού Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στην επί της οδού χχχχχχχχχχχχχχχχ, πολυώροφη οικοδομή και στο οποίο διαμένει έκτοτε µε την προαναφερόμενη θυγατέρα της. Και οι δύο γονείς των προαναφερόμενων ανηλίκων τέκνων αγαπούν πολύ τα τέκνα τους και επιθυμούν να βρίσκονται συνεχώς μαζί τους. Από τη διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεως των διαδίκων, δηλαδή για χρονικό διάστημα πολλών μηνών, η µεν ανήλικη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] διαμένει µε τον πατέρα της, η δε [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] µε τη μητέρα της δηλαδή η καθεμιά ανήλικη διαμένει σε διαφορετικό περιβάλλον. Η [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] είναι μαθήτρια της δεύτερης τάξεως του Γυμνασίου, ενώ η [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] είναι μαθήτρια της τρίτης τάξεως του Δημοτικού Σχολείου. Το γεγονός ότι οι ανήλικες θυγατέρες των διαδίκων διαμένουν, όπως προαναφέρθηκε, σε χωριστό περιβάλλον, μακριά η µία από την άλλη, δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη του αδελφικού δεσμού μεταξύ τους, πράγμα που απαιτείται για τη σωστή ψυχοσωματική τους διάπλαση. Το συμφέρον τους επιβάλλει να διαμένουν μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Ειδικότερα (συνεχίζει το Εφετείο) η ανήλικη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] έχει αναπτύξει ιδιαίτερο ψυχικό δεσμό µε τον πατέρα της, µε τον οποίο διαμένει μέχρι σήμερα και επιθυμεί να συνεχίσει να διαμένει. Αυτός δε είναι υπεύθυνος και στοργικός πατέρας, ασχολείται συνεχώς µε τη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], βοηθούμενος και από την αδελφή του που διαμένει μαζί τους, και έχει δημιουργήσει ένα ήρεμο περιβάλλον, από το οποίο δεν επιθυμεί να απομακρυνθεί η [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ]. Με την τελευταία και στην κατοικία του αναιρεσιβλήτου πρέπει να διαμένει και η άλλη ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], διότι, τούτο θα συμβάλει στη σωστή ανάπτυξη της προσωπικότητάς της. Πράγματι η ανήλικη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], όπως διαπίστωσε από την προσωπική επαφή μαζί της ο Δικαστής που δίκασε την υπόθεση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, καθώς και ο Εισηγητής του παρόντος Δικαστηρίου (Εφετείου) είναι εντελώς αρνητική στην προοπτική της επιστροφής της στην κατοικία της μητέρας της και αντιδρά έντονα στη σκέψη της αναθέσεως της ασκήσεως της γονικής της μέριμνας στην εφεσίβλητη μητέρα της, αποδίδοντας εμμέσως, πλην σαφώς, σε αυτήν το χωρισμό των γονέων της και δείχνοντας ότι έχει πληγωθεί υπέρμετρα από την απόφαση της μητέρας της για τη διάσπαση της έγγαμης συμβιώσεώς της µε τον πατέρα της, απόφαση που θεωρεί ότι δεν έχει αιτιολογηθεί επαρκώς από τη μητέρα της. Ευθέως δήλωσε ότι δεν θα φύγει από τον πατέρα της. Η βούλησή της αυτή δεν προέκυψε ότι είναι προϊόν πειθαναγκασμού ή υπέρμετρης επιείκειας του πατέρα της ή αλόγιστης παροχής υλικών αγαθών, προκείμενου να προσκολληθεί σε αυτόν και πολύ περισσότερο κάποιας διαταραγμένης προσωπικότητάς της. Ακόμη και η μικρή θυγατέρα των διαδίκων [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], η οποία διαμένει µε τη μητέρα της κατά την εξέτασή της από τον Εισηγητή Δικαστή του Δικαστηρίου αυτού (Εφετείου) χωρίς να εκφράσει τίποτε το μεμπτό εναντίον της μητέρας της, δήλωσε ότι θέλει να διαμένει στην κατοικία του πατέρα της για να είναι μαζί µε την αδελφή της. Επίσης, θέλει, να ασχολείται µε τα προβλήματά της, παράλληλα και µε της αδελφής της, μόνον ο εκκαλών πατέρας της. Στη συνέχεια το Εφετείο αφού αναφέρεται στην πολύ καλά επίδοση της [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] στο σχολείο δέχεται ότι και η μικρή [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] έχει άριστη επίδοση στα μαθήματά της, καθώς και στην Αγγλική γλώσσα. Με βάση δε τις παραδοχές αυτές έκρινε το Εφετείο ότι το καλώς εννοούμενο συμφέρον των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων, υπαγορεύει να ανατεθεί στον αναιρεσίβλητο πατέρα η αποκλειστική άσκηση της γονικής μέριμνας όχι µόνο της ανήλικης [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ], όπως είχε κρίνει το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αλλά και της ανήλικης [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] και αφού εξαφάνισε ως προς το τελευταίο αυτό κεφάλαιο (γονική μέριμνα της [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ]) την πρωτόδικη απόφαση ανέθεσε στον αναιρεσίβλητο, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος της ένδικης αγωγής του, την αποκλειστική άσκηση της γονικής μέριμνας και της ανήλικης [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ]. Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο δεν παρεβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1510,1511,1512 και 1514 ΑΚ, ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου µε ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς το δικαιολογημένο ή όχι της απομάκρυνσης της ανήλικης [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] από την αναιρεσείουσα μητέρα της και ανάθεση της γονικής μέριμνας αυτής στον αναιρεσίβλητο πατέρα της αφού µε τις ανωτέρω παραδοχές του διέλαβε επαρκή αιτιολογία στην οποία περιέχονται όλα τα απαιτούμενα για την εφαρμογή, ως προς το ανωτέρω ζήτημα, των διατάξεων, των άρθρων 1510, 15121, 1512 και 1514 ΑΚ περιστατικά. Ειδικώτερα οι αιτιάσεις της αναιρεσείουσας σχετικά µε την επικαλούμενη ανεπάρκεια αιτιολογίας, επικεντρώνονται στο ότι το Εφετείο α) ενώ δέχθηκε ότι συνέβαλε η αναιρεσείουσα στις άριστες επιδόσεις της [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] στα μαθήματά της και την Αγγλική γλώσσα, δεν έκανε σύγκριση της ικανότητας της αναιρεσείουσας προς άσκηση της γονικής μέριμνας των ανηλίκων, σε σχέση µε την ικανότητα του αναιρεσιβλήτου, ούτε δέχθηκε υπεροχή του αναιρεσιβλήτου στο θέμα αυτό έναντι αυτής (αναιρεσείουσας) και β) αγνόησε τον ψυχολογικό κλονισμό που θα προκληθεί στην ανήλικη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] από την απομάκρυνση της από αυτή (αναιρεσείουσα) και τις αναμενόμενες συνέπειες στην ομαλή ανάπτυξή της και δεν έλαβε υπόψη την εννεατή συνεχή διαβίωση της [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] µε την αναιρεσείουσα και το εξαιρετικό και ήρεμο περιβάλλον καθώς και το στέρεο δεσμό που δημιουργήθηκε μεταξύ τους. Εν όψει όμως των προαναφερθεισών παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης ότι η ανάθεση της γονικής μέριμνας της [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] στον αναιρεσίβλητο πατέρα της, έγινε για την ενίσχυση του αδελφικού δεσμού των ανηλίκων που απαιτείται για τη σωστή ψυχοσωματική τους διάπλαση και εξυπηρετεί περισσότερο το συμφέρον αμφοτέρων των ανηλίκων, που υπερισχύει των προαναφεροµένων δυσμενών συνεπειών της απομάκρυνσης της ανήλικης [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] από την αναιρεσείουσα μητέρα της και ότι η ανήλικη [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] κατά την εξέταση της από τον Εισηγητή Δικαστή δήλωσε ότι θέλει να διαμένει στην κατοικία του πατέρα της για να είναι μαζί µε την αδελφή της, οι ειδικότερες αυτές αιτιάσεις της αναιρεσείουσας προβαλλόμενες µε τους πρώτο και δεύτερο (κατά το πρώτο μέρος του) λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δικ. για παραβίαση των προαναφερόμένων άρθρων 1510, 1511, 1512 Κα! 1514 ΑΚ και στέρηση της προσβαλλοµένης απόφασης νόμιμης βάσης µε ανεπαρκείς αιτιολογίες πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες. Συνακόλουθα πρέπει να απορριφθεί και η προβαλλόμενη µε τους ίδιους λόγους αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δικ. αιτίαση για ανεπαρκή αιτιολογία, συνισταμένη στην παράλειψη αξιολόγησης της συμφωνίας των διαδίκων για την άσκηση της επιμέλειας της [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] από τον αναιρεσίβλητο και της [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] από την αναιρεσείουσα, γιατί στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δεν δέχθηκε ότι αποδείχθηκε τέτοια συμφωνία.
Με το άρθρο 1516 παρ. 2 ΑΚ ορίζεται ότι στην περίπτωση διακοπής της συμβίωσης των γονέων, τις αξιώσεις διατροφής που έχει το τέκνο κατά του γονέα, ο οποίος δεν έχει την επιμέλεια του προσώπου του, μπορεί να τις ασκεί αυτός που έχει την επιμέλεια και αν δεν την έχει κανείς, αυτός µε τον οποίο διαμένει το τέκνο. Όπως προκύπτει από την διάταξη αυτή, σε συνδυασμό µε τη διάταξη του άρθρου 950 παρ. 1 Κ.Πoλ.ΔΙK., µε την οποία ορίζεται ο τρόπος εκτέλεσης για την απόδοση ή παράδοση του τέκνου, η απόφαση για ανάθεση της αποκλειστικής άσκησης της γονικής μέριμνας ανηλίκου στον ένα γονέα και αν είναι προσωρινά εκτελεστή δεν αρκεί για την άσκηση της αξίωσης διατροφής που έχει το τέκνο κατά του άλλου γονέα, ο οποίος διαμένει µε το τέκνο, γιατί μόνη η ανάθεση της επιμέλειας του τέκνου στον αιτούντα γονέα δεν υποδηλώνει και απόδοση ή παράδοση του τέκνου, αφού η απόφαση αυτή δεν αποτελεί τίτλο εκτελεστό για την απόδοση ή παράδοση του τέκνου, αν δεν περιέχει σχετική διάταξη. Για την ύπαρξη δε τέτοιου περιεχομένου διάταξης, απαιτείται ίδια αγωγή ομοίου περιεχομένου ή σώρευση του αιτήματος αυτού στην αγωγή για την ανάθεση της επιμέλειας στον αιτούντα αυτήν γονέα. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την επισκόπηση α)της ένδικης από 8-7-2004 αγωγής του αναιρεσιβλήτου κατά της αναιρεσείουσας, µε την οποία ζητείται η ανάθεση σε αυτόν της γονικής μέριμνας της ανήλικης θυγατέρας των Αθηνάς που διαμένει µε την αναιρεσείουσα μητέρα της και η καταψήφιση της αναιρεσείουσας στην καταβολή διατροφής της ανήλικης 100 ευρώ κατά μήνα για χρονικό διάστημα δύο ετών από την επίδοση της αγωγής αυτής και β) της προσβαλλόμενης απόφασης, δεν σωρεύεται στην πρώτη αίτημα απόδοσης ή παράδοσης της ανήλικης αυτής στον αναιρεσίβλητο, ούτε περιέχεται στη δεύτερη τέτοια διάταξη. Επομένως το αίτημα της ένδικης αυτής αγωγής του αναιρεσιβλήτου για καταψήφιση της αναιρεσείουσας σε καταβολή στον αναιρεσίβλητο διατροφής για την ανήλικο θυγατέρα των[ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] είναι µη νόμιμο. Το δε Εφετείο που δέχθηκε ως νόμιμο και κατ' ουσίαν βάσιμο το αγωγικό αυτό αίτημα παραβίασε την παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διάταξη του ΑΚ και πρέπει κατά παραδοχή του τρίτου, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολ.Δ!κ . λόγου αναίρεσης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το κεφάλαιο αυτό και να παραπεμφθεί ως προς αυτό η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τα ως απορριπτέα κριθέντα.

Αναιρεί την υπ' αριθµ. 800/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, µόνο κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό κεφάλαιο αυτής, που αφορά την καταψήφιση της αναιρεσείουσας στη καταβολή διατροφής για την ανήλικη θυγατέρα των διαδίκων [ΟΝΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ] .

Παραπέμπει την υπόθεση ως προς το κεφάλαιο αυτό για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα σε μέρος των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, το οποίο ορίζει στο, ποσό των πεντακοσίων (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Φεβρουαρίου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 30 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                              Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια: